قُدرت نمایی با مُهره حُجت السلام صدر و تُفنگچیان وی، جمهوری اسلامی را در موقعیت کیش قرار داده است. کشمکش نظامی در بصره، بغداد و موصل نه تنها کانون توجُه و درگیریها را از القاعده به سمت دسته های مُسلحی که از جانب رژیم مُلاها تغذیه و پُشتیبانی می شوند مُنتقل کرده بلکه، دولت مجلس اعلا و حزب الدعوه که به همین رسته تعلُق دارد را نیز به درون یک تنگنای دُشوار سیاسی پرتاب کرده است.

مُعتبرترین سند در باره هُویت پدرخوانده ی شبه نظامیان حُجت السلام صدر را جمهوری اسلامی ارایه کرد؛ زمانی که سوت عقب نشینی را برای آقای صدر به صدا درآورد تا خود در نقش ناجی بُزُرگ صُلح ظاهر شود. اگر چه مُداخله مُستقیم یا با واسطه جمهوری اسلامی در عراق برای کسی در نیمکُره غربی و همینطور خاورمیانه نُکته جدیدی به شُمار نمی رود اما درگیریهای بصره و سپس ژست ناشیانه "آقا" و پاسدارهایش، دامنه، نتایج و از همه مُهمتر، مرزهایی که می تواند پُشت سر بگُذارد را بدون هیچ پرده اضافی روی صحنه به نمایش گُذاشت.

از این زاویه و به مُوازات "پیشرفت" هایی که ژنرال پترووس در جنگ با القاعده گُزارش می کُند، رژیم مُلاها از بهترین شرایط برای پُر کردن جایگاه آن در اهداف نظامی آمریکا در عراق برخوردار شُده است.

چنین شرایط می تواند برای دولت عراق تلخ ترین کابوسهایش را به واقعیت روزمره تبدیل کُند زیرا در حالی که ناچار است به منظور حفظ موقعیت خود در چارچوب سیاسی عراق تحت اشغال به تفاهُمهای دردناکی علیه پُشتیبان خویش تن بدهد همزمان، شاهد بُریده شُدن شاخه ای که بر سر آن نشسته است نیز هست. اعلام کشف سلاحهای اهدایی جمهوری اسلامی به آقای صدر در بصره که برای اولین بار از سوی یک عُضو کابینه آقای مالکی (وزیر دفاع) صورت گرفت و همچنین پاکسازی پُلیس و نیروهای امنیتی از 1300 نفر، گامهای بُلندی در این مسیر است.