سایت تغییر برای برابری  - محبوبه حسین زاده

فرهنگ سازی از طریق گفتگوی چهره به چهره و آگاهی رسانی به زنان و مردان در زمینه قانون نابرابر وتلاش برای تغییر قانون تبعیض آمیز علیه زنان از مواردی بود که در جمع 50نفر از زنان فعال شهر بابل که برای بزرگذاشت روز هشتم مارس گرد هم جمع شده بودند، مطرح شد؛ مراسمی که با شعر" لاف زبرتری کم زن" سیمین بهبهانی آغاز و بعد از سه ساعت سخنرانی، بحث و گفتگو با اهدای شمع و گل به شرکت کنندگان به پایان رسید.
شاید باورش برای ما سخت باشد در شهر بابل، حداقل 14گروه کوهنوردی فعال وجود دارد که زنان بسیاری در این گروهها عضو هستند و سه گروه نیز فقط متعلق به زنان است؛ زنانی که در زمینه های توانمندسازی دیگر زنان، حمایت از زنان خودسرپرست و کودکان یتیم، حفظ محیط زیست نیزفعالیت های گسترده ای دارند. این زنان سالهاست که فرهنگ سازی برای ارتقای جایگاه همجنسان خود در جامعه را از راه اندازی گروه های ورزش همگانی زنان و مردان شروع کرده اند در همان حالی که با راه اندازی گروه های حفظ و حمایت از محیط زیست و گروه های حمایتی از اقشار آسیب دیده و سالمندان، حضور زنان در عرصه های اجتماعی راتبدیل به باور عمومی بسیاری از مردم شهر کرده اند.
اما در مراسم هشت مارس که در منزل یکی از همین زنان فعال برگزار می شود، صحبت از تبعیض های قانونی و تلاش برای رفع این تبعیض هاست. پروانه، یکی از زنان فعال شهر بابل، گزارشی از فعالیت های زنان شهر در گروه های کوهنوردی و سازمان های غیردولتی ارائه می کند. او سپس می گوید:« با برگزاری نشست هایی این چنینی و مراسم روز جهانی زن، آگاهی رسانی در مورد ابتدایی ترین حقوق انسانی زنان را دنبال می کنیم. حضور زنان شهرمان در تشکل های مختلف زیست محیطی، ورزشی و فرهنگی و فعالیت آنان در حوزه های ادبی و هنری را به فال نیک می گیریم تا بتوانیم خواسته ها و مطالبات مان را در تشکلی بزرگتر با نام جامعه زنان تحقق بخشیم. شکل گیری این تشکل نیز ممکن نخواهد بود مگر این که با قوانین مربوط به زنان در ایران آشنا باشیم.»
وی ادامه می دهد:« باید از طریق برگزاری نشست های مداوم و گفتگوی چهره به چهره در مورد قانون به آموزش دیگر زنان بپردازیم تا زمینه های فرهنگی تساوی حقوقی زنان با مردان فراهم شود و با رفع این تبعیض ها شاهد حضور بیشتر زنان در عرصه های اجتماعی باشیم.»
یکی دیگر از زنان پیشکوت بابل در عرصه های اجتماعی در سخنرانی خود می گوید:« این حق انسانی ماست که سالنی برای برگزاری مراسم هشت مارس داشته باشیم در حالی که همین حق ساده از ما سلب و به ما ظلم می شود. ما زنان از همان روزی که بدنیا می آییم به دلیل جنسیت مان، تبعیض های قانونی در حق مان اعمال می شود.»
او ادامه می دهد:« در جامعه مردسالار، مردها هم در رنج و سختی زندگی می کنند؛ مردانی که مجبورند چند شیفت کار کنند به این دلیل که طبق قانون نان آور خانواده هستند. ما در این جامعه با مردان مشکل نداریم همان طور که به راحتی در ها فعالیت می کنیم بدون این که همسران مان مخالفتی با فعالیت هایمان داشته باشند. ما با قانونی مشکل داریم که این تبعیض ها را در حق ما اعمال می کند.»
او می گوید:« وقتی قانون ما دچار مشکل است باید با توانمندسازی زنان عادی برای تغییر قانون تلاش کنیم. ما باید این مراسم هشت مارس و بحث از قانون تبعیض آمیز را به دل توده ها ببریم.»
سخنران بعدی این مراسم، یکی دیگر از زنان فعال شهر بابل است. می گوید:« نه تنها در اوایل هزاره سوم، حق و حقوق کامل تری پیدا نکرده ایم بلکه در خیلی از موارد هم عقب مانده ایم. ما بیشتر به جنبیه های ظاهری مدرنیسم پرداختیم ولی در تغییر باورهایمان به شدت سنتی هستیم. مجموعه ای از اجبارهای اجتماعی و حقوقی در حق ما زنان اعمال می شود که برای تغییر آن مبارزه می کنیم ولی مسائلی هست که خود ما هم در آن مقصریم.»
وی ادامه می دهد:« هرچند یک مادر تحصیلکرده می تواند در تغییر نگاه اجتماع موثر باشد ولی ما پسرانی تربیت می کنیم که وقتی وارد عرصه زندگی خانوادگی می شوند درست همان طوری رفتار می کنند که پدران شان با ما رفتار کرده اند پس باید تلاش کنیم تا زنانی قوی از لحاظ فرهنگی و تئوریک باشیم تا بتوانیم تاثیر گذار باشیم. اگر باورهای سنتی در ما نشکند، نمی توانیم در خودمان و دیگران تغییر ایجاد کنیم.»
وی از کمپین یک میلیون امضا به عنوان یکی از افتخارات زنان ایرانی نام می برد و می گوید:« اما نباید به افتخار کردن بسنده کنیم. همان طور که پروین اردلان تمام امکانات خود را برای حمایت و تحقق این ایده صرف می کند ما هم باید در این زمینه تلاش کنیم.»
وی با اشاره به مراحل تصویب سند پکن و بحث های مطرح شده در مورد کار خانگی زنان می گوید:« همه از زنان خانه دار طلبکار هستند و در پایان روز، ماه، سال و سالهای متمادی نه تنها کار آنان ارزیابی و ارزش گذاری نمی شود بلکه همه فکر می کنند زنان به دنیا آمده اند تا این وظیفه! را انجام دهند.»
وی ادامه می دهد:« خسته شدیم از شعارهای کلیشه ای در مورد اهمیت و جایگاه مادران. مگر فقط هویت یک زن در ازدواج است؟ مگر زنان باید فقط مادر باشند که ارزش داشته باشند؟ خب تکلیف زنانی که بچه دار نمی شوند چیست؟ آیا دیگر بهشت زیر پای آنان نیست؟»
او تاکید می کند:« ما در وهله اول انسان هستیم و هیچ تفاوتی بین زن و مرد وجود ندارد. ما با نگاه مردسالار و قانون تبعیض آمیز مشکل داریم نه با هیچ مرد خاصی چون همین مردان، پدر، برادر و پسران ما هستند که دوست شان داریم. باید با افزایش حضور خود در عرصه های اجتماعی، فضا را برای تغییر وضعیت زنان آماده کنیم و باور کنیم جهان با تنوع، تکثر و صلح زیباست.»
مروری برتاریخچه هشت مارس و شعرخوانی زنان شاعر حاضر در جمع از دیگر بخش های برنامه هشت مارس بود؛ شاعر جوانی نیز شعرهای خود را با لهجه شیرین بابلی برای جمع می خواند؛ شعرهایی که قرار است به زودی منتشر شود.
رضوان مقدم، یکی از اعضای کمپین یک میلیون امضا و عضو کمیته مادران، سخنران بعدی این مراسم بود که همراه وی در این مراسم حضور داشتیم. رضوان مقدم از سابقه مبارزه و تلاش زنان ایرانی برای دستیابی به حقوق انسانی و برابر از همان سالهای مشروطه می گوید و از موانعی که همواره بر سر راه زنان ایجاد می شده است. وی می گوید:« ما زن هستیم و با هویت زنانه مان به اشکال مختلف، مبارزه برای دستیابی به حقوق مان را ادامه می دهیم. زنان توانمند ایرانی همواره با توجه به شرایط، نوع مبارزه شان را تعیین می کرده اند.»
وی می گوید:« فیزیولوژی ما زنان را بهانه ای برای تبعیض قرار می دهند. اما این شرایط را نه فیژیولوژی ما بلکه نگاه مردسالارانه برما تحمیل کرده است. در حالی که باید قانون مترقی به فرهنگ جامعه جهت ببخشد قانون ما از فرهنگ مردم بسیار عقب تر است»*
بعد از سخنرانی رضوام مقدم، جلسه به پرسش و پاسخ و تبادل تجربیات اعضای کمپین حاضر در جمع با زنان فعال بابل اختصاص داشت که این بخش با استقبال گرم زنان فعال بابل مواجه شد. در پایان از کلیه زنان شرکت کننده در مراسم با اهدای گل و شمع های رنگی دست ساز تقدیر شد؛ زنانی که به گفته خود با برگزاری این نشست و پس از تبادل تجربیات، با امید بیشتری به تلاش برای رفع تبعیض های قانونی از زنان ادامه می دهند.